:p :p :p... χά!

Κυριακή, Νοεμβρίου 22

Ο Ευαγγελισμός της ..... "άρρωστης".....



Ουέ! Ουί! Ουά! Ουέ! Ουί! Ουά!
Έτρεχε το ασθενοφόρο μες τους δρόμους της Αθήνας…
Ανέπνευσε…να δούμε αν παίρνεις οξυγόνο!!!
(έπρεπε να με πάρουν σηκωτή για να δουν ότι μας λείπει το οξυγόνο!)
Ουέ! Ουί! Ουααααααααααά!
Αγρίεψε η σειρήνα … μαλάκωσαν οι άνθρωποι…
Έλα κορίτσι μου…. Κουράγιο…φτάνουμε…
(Αααα! Όχι τέτοια! Δεν θέλω να κλάψω.. να μιλήσω θέλωωωω!)
Πως σε λένε; Πως σε λένε;
(Ανόητε…. Βγάλε μου τις μάσκες απ’ τη μούρη να σου πω..)
Νοσοκομείο Ευαγγελισμός……
Η χαρά του ασθενούς και του προσωπικού!!!!
Ένα προσωπικό για κάθε άρρωστο !!! και σε μέρα εφημερίας!!!
Πρώτες βοήθειες…. Και στην αναμονή για εξετάσεις…
Μη σηκωθείς από κει που θα σε βάλουν… θα σου πάρουν τη θέση!
Το έκανα το λάθος…. Σέρνομαι τώρα στους χωρίς ράντσα πια διαδρόμους!
Να κάτσωωωωω! Πού; Πού;
Ένα ράντσο! Ένα ράντσο… σας παρακαλώ..
Άγριες ματιές….
Νοσταλγός του παρελθόντος; Εγωωωώ;
Άτιμος πόνος ο κολικός.. έρχεται…φεύγει…
Έκατσα επί τέλους…. Στη λεκάνη μιας τουαλέτας…
Ιόληηηη…. Ιόληηηηη…. Με φωνάζουν… κι’ αν χάσω τη θέση μου;
Τα χαρτιά σας …. Και στο χειρουργείο…αμέσως!!
Έχετε γεια βρυσούλες; Μπά!
Και η νάρκωση; (κολωτσίγαρο!)
Ας ρίξω μια ματιά γύρω μου….. ποιος ξέρει; Ίσως να’ ναι η τελευταίαααα….
Αααααααα!! Το προσωπικό….. δεν είναι νοσιλευτικόόό!!!!!
Σεκιουριτάδες… είναι!! Σεκιουριτάδες.. σοβαροί.. αμείλικτοι…δεκάδες! Μπρός, πίσω.. παντού!
Με το χαμένο όνειρο μιας καριέρας στην αστυνομία ζωγραφισμένο στο πρόσωπο !!
Κανένας δεν παίρνει τα χαρτιά μου…. Όταν αρχίζω να νευριάζω μου περνάει ο πόνος …. Αλλά γίνομαι αγενής
Ένα τσούρμο γιατροί στη μέση γελάνε ….συζητάνε….με γράφουν…

ΡΕ! ΜΑΓΚΕΣ! Είναι κανένας εδώ; Ενός λεπτού σιγή.. έκπληξη .. και ειρωνικό χαμόγελο.. ( Μόλις απέκτησα τον τίτλο της γραφικής, φοβάμαι)

Γύρω φορεία με κουτσούς ,ματωμένους, πονεμένους, μια νοσοκόμα παραπέρα..
ξανθό μαλλί κρεπαρισμένο αγκίστρι η βλεφαρίδα και ύφος ιδιαιτέρας πολιτικού γραφείου
Κάθισε επί τέλους κυρία μου!!!!
(Μη μου μιλάς στον ενικό… μη μου μιλάς στον ενικό με σκοτώνιειςςςς)
Που να καθήσω;
Ένα σπασμένο χέρι σηκώθηκε άρον- άρον..
Δίπλα μου ράβουν το αυτί μιας κυρίας ..ναι στην αίθουσα αναμονής για χειρουργείο..

"Και περιμέναμε ώρες πολλές…. Και δεν ήταν ο πόνος που μας πέθαινε…
Ήταν η μοναξιά… η απουσία…. Ο εξευτελισμός…."

Να φύγω…. Καλλίτερα να σφίξω το ζωνάρι… και να τα δώσω στην ιδιωτική πρωτοβουλία….. μ’αρέσει να με προσέχουν σε κάτι τέτοιες στιγμές κι’ ας με παραμυθιάζουν….

Δημοσίευση σχολίου