:p :p :p... χά!

Παρασκευή, Μαρτίου 12

Το πατάρι...

Ιστορίες ζωής
Που έτσι απερίσκεπτα τις κλείσαμε στο πατάρι σαν ενθύμια..
Σαν κάτι ανεπίτρεπτο στο φέγκ-σούι. Όπως το σεμεδάκι στην TV.
Σαν τα πλαστικά λουλούδια που πριν 50 χρόνια πούλαγαν στα πανηγύρια…
«για σερβάν ! για ράδιο! Περάστε παρακαλώ!»
Και που είναι τώρα;
Βάζεις τη σκάλα ..κινδυνεύεις να γκρεμοτσακιστείς.. κατεβάζεις κούτες, κουτιά και κουτάκια όλα στη θέση τους μόνο η ζωή σου, λείπει …
Άδειο το πατάρι..
Μα δεν μπορεί.. μονολογείς εδώ ήταν.. το θυμάμαι πολύ καλά σαν να ήταν χθες..
-Όχι ..δεν μπορεί..
Κάθεσαι στο τελευταίο σκαλί της τρίποδης σκάλας και ανάβεις τσιγάρο μήπως ξεκαθαρίσει το μυαλό σου και θυμηθείς..
Άδειασε το πακέτο.. κι εκεί που το παίρνεις απόφαση ότι τις έχασες τις ιστορίες σου με τρόμο αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι ένα τίποτα χωρίς αυτές..
Που όσο και να φωνάζεις ότι: Όχι ! εγώ δεν ήμουν εκεί τότε!
Όχι δεν πούλησα, δεν αγόρασα , δεν προσκύνησα ..
τη φωνή σου θα την ρουφά το πατάρι έτσι που χάσκει η πόρτα του, αυτή που ξέχασες ανοιχτή..
Και είναι σαν να ήσουν κι’ εσύ εκεί …μαζί τους.. με τους «προσκυνημένους»

Τα αχρείαστα κουτιά που σώθηκαν, σκόρπια στο πάτωμα..
Μπελάς να τα ταχτοποιήσεις πάλι..

Έξω ,δυο τρείς «αλήτες» φωνάζουν δυνατά , κάτι για ζωή και όνειρα..
Θράσος! Ποιος μπορεί να φωνάξει για τη ζωή εκτός των «ποιητών..»
Αρχίζεις να βγάζεις τους σοβάδες του παταριού που έπεσαν στο κεφάλι σου
Όσο οι "σοφοί" του τόπου πλέουν στη νιρβάνα τους ,
διαλογίζονται και δίνουν όρκους στους θεούς..


Δημοσίευση σχολίου