:p :p :p... χά!

Πέμπτη, Ιουλίου 23

Τη νύχτα βγαίνουν τα κουνούπια και τα βαμπίρ

Παρατηρώντας τον βιασμό της Ελλάδας στην Βουλή απ τους παλιούς και νέους εθνοπατέρες θα  διαπιστώσει κανείς πως η χρόνων πολιτική αιμομιξία έχει φτάσει στο στάδιο που παράγει τέρατα  .. Αρρωστημένα πια τα γονίδια δείχνουν καθαρά το ποιόν τους , χωρίς μικροσκοπικές εξετάσεις και χωρίς καμιά αμφιβολία ..

Το ποιον της βουλής των ημερών μας , δεν είναι ένα τυχαίο σύμπτωμα .. Αποτέλεσμα της απώλειας  της αξιοπρέπειας  τους είναι , της ηθικής  και της πολιτικής ..
Απ τον Άδωνη και το κόμμα του μέχρι την κυρα Φωτίου , απ τον Καμμένο  - Χρυσή Αυγή  μέχρι τις κορώνες των αξιολύπητων  ανδρείκελων που τους αρέσει να δηλώνουν αριστεροί σκαλωμένοι και προσκολλημένοι σαν στρείδια  στα  μετερίζια τους  , κι απ τους αντάρτες σε διατεταγμένη υπηρεσία που μέσα σ ε όλα κάνουν αντίσταση δηλώνοντας πως οι θεσμοί είναι τρόϊκα  , μέχρι το αρρωστημένο συνονθύλευμα των κομμάτων που  κρατάει τα μπόσικα ξεδιάντροπα  φωνάζοντας : Ναι μεν …αλλά…
Που λέει ναι  στο «χειρότερο» - όπως ονομάζει  μνημόνιο – που είναι το φυσικό επακόλουθο των προηγούμενων, και  που γι αυτούς θα ήταν δύσκολο να το ψηφίσουν  ως μη αριστεροί…

Γυρίζοντας νοερά πίσω θα θυμηθώ κάτι που μου είχε ειπωθεί  σε ανύποπτο χρόνο και από τότε   μου έγινε βραχνάς..
« - Ελιά..αυτός που παρακολουθεί έναν βιασμό χωρίς να μιλάει είναι δυό φορές βιαστής .»
Κι εγώ παρακολουθώ…παρακολουθώ γιατί δεν περνάει τίποτα απ το χέρι μου να κάνω..
Και φταίω που δεν έχω το θάρρος να σαλτάρω και να τελειώσουν όλα…
Φταίω γιατί ζω  ανάμεσα σε ένα πλήθος που μονίμως χειροκροτεί , μονίμως αλλάζει άποψη,  μονίμως τσαλαβουτάει σε ό,τι του γυαλίσει ,χωρίς ντροπή και με ψηλά το κεφάλι για να μπορεί να με φτύνει στα μούτρα ,  και που μονίμως ασχολείται με τα συμπτώματα αλλά ποτέ με την αρρώστια ..

Με τούτα και με κείνα δεν ξέρω τι έγινε με έναν έντεχνο - όπως λένε-  τραγουδιστή   αλλά κατάλαβα πως έθιξε κι αυτός την αξιοπρέπειά μας..

Την δική μου όχι !

Και δεν την έθιξε γιατί δεν περιμένω από κανέναν καλλιτέχνη  να σώσει την Χώρα..

Πιο  πολλές ελπίδες έχω να είναι δίπλα μου ο «κακός»  εργοδότης* που αισθάνεται άβολα και ντροπή  όταν τα ξημερώματα  δίνει με κατεβασμένο κεφάλι το μεροκάματο στον επιστήμονα  με πτυχίο σερβιτόρου του,  
 παρά  ο αιθεροβάμονας  καλλιτέχνης  που χοροπηδάει σαν ακρίδα απ το ένα κόμμα στο άλλο , παίρνοντας μέρος στο παιχνίδι για δικό του όφελος  εκμεταλλευόμενος  την «αγάπη» του κοινού του . Του κοινού που κάποια άλλη εποχή  θα χειροκροτούσε μέσα στο Κολοσσαίο μαζί με τον Καίσαρα..   
Υ.Γ
ο «κακός»  εργοδότης*

( μια και τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι απλά επειδή δεν είναι εργάτες )
Δημοσίευση σχολίου