:p :p :p... χά!

Παρασκευή, Ιανουαρίου 4

Ασφαλιταράδες



Αυτός που “αγνοεί” τι θα πει ταξική πάλη , “αγνοεί” και τι θα πει κοινωνική επανάσταση. 

 Αν μάλιστα αφαιρεί ζωές - έστω και κατά την άποψή του εκπροσώπων του κεφαλαίου - δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μόνο ένας εγκληματίας και ψυχρός δολοφόνος 

 Χαρακτηριστικό αυτών των ατόμων είναι, ότι σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή ανώτατης εκδήλωσης της ταξικής πάλης θα πάνε με το μέρος της αντίθετης πλευράς.. Με το κεφάλαιο . 

Και όσο για σένα  ηλίθιε  Ρουβίκωνα,
οι δρόμοι φτιάχτηκαν - ανά τον κόσμο - για να «περπατάνε» οι εξουσιαστές 
Να «περπατάνε» τα εμπορεύματά τους ..τα όπλα τους ..
Οι δρόμοι είναι εργαλεία και όχι προσφορά . 
Τώρα θα μας πεις πως και τα οδικά δίκτυα στην Άγρια Δύση δημιουργήθηκαν για τους εργάτες που τα έφτιαξαν… ανόητε αναρχικέ ( και καλά ) του κ@λου . 
Και όπου να ναι  θα μας πεις πως και η όποια ανάπλαση και έργο π.χ. στο Ελληνικό θα φτιαχτεί για να ρεμβάζεις «εσύ» τα δειλινά με την χαρούμενη οικογένειά σου . 

…. Που, εδώ που τα λέμε εσύ μπορεί να ρεμβάζεις όταν δεν σου χρειάζεται πια η κουκούλα και τα επαναστατικά λόγια – δολώματα . Όταν δλδ έχεις φέρεις εις πέρας την αποστολή σου , 

 δήθεν εχθρέ  του καπιταλισμού
 μα  σίγουρα ασφαληταρά νέου τύπου ..


Δευτέρα, Δεκεμβρίου 31

Ευχή σε χρονοκάψουλα ( αποστολή απ το 2019)


Αγαπητέ κ. πρωθυπουργέ 

 Σαν πρώην παιδί και νυν γονιός θέλω να στείλω μια ευχή στους απογόνους σου που τώρα είναι ακόμα παιδιά. 
Δεν σου ζητώ ευγενικά να μου το επιτρέψεις πρώτον γιατί δεν σου έχω καμιά εκτίμηση και δεύτερον τα παιδιά όλου του κόσμου είναι και δικά μας παιδιά κι έτσι έχω αυτό το δικαίωμα . 

" Εύχομαι λοιπόν ύστερα από 10ετίες  και όταν έχουν έρθει στην  ηλικία σου, 
να σου έχουν μοιάσει , να έχουν πάρει την σκέψη σου , τα πιστεύω σου , την ιδεολογία σου , τους χειρισμούς σου σε σοβαρά θέματα που φέρουν επιπτώσεις σε συμπατριώτες σου , και γενικά συνανθρώπους σου , το ψέμα σου, την ειρωνεία σου και την βλακεία σου.. "

 Γιατί , αν δεν σου μοιάσουν , θα γίνουν - όσο και αν προσπαθήσουν να το καλύψουν - δυστυχισμένα άτομα που θα ντρέπονται για σένα . 
 Ξέρεις τι θα πει, ένα παιδί -  ένας ενήλικας αργότερα - να ντρέπεται για τους γονείς του? 
Να κρύβεται απ την σκιά του ? 
Να μην τολμά να πει με υπερηφάνεια το όνομά του 
αλλά αλλά κι απ την άλλη  να σέβεται τους γονείς του,  έτσι ώστε να μην έχει τα κότσια να αλλάξει το επίθετό του ? 

 Εύχομαι λοιπόν τα παιδιά σου να γίνουν ακριβώς σαν κι εσένα για το δικό τους το καλό..

Σάββατο, Αυγούστου 11

Κατάντια..


Και επειδή όλα βαίνουν καλώς σ αυτόν εδώ τον τόπο , ας ασχοληθούμε με κάτι άλλο. 
Φυσικά όχι με κάτι ευχάριστο για να μη χαλάσει η συνταγή που στόχο έχει να μαυρίζουμε τις καρδιές των ανθρώπων που μας διαβάζουν. 
Έχουμε καιρό για να γράψουμε ότι ποθούν ν ακούσουν . Εξ άλλου το γνωρίζουμε πως κάποτε θα έρθει η στιγμή που θ αρχίσουμε  πάλι τον επαναστατικό μας χασαποσέρβικο.
Τώρα ας ασχοληθούμε με τα βάσανα των χιμπατζήδων π.χ. 

Ας βάλουμε και στη στήλη με τις δημοσιεύσεις συνεργατών μας κανένα παλιό κείμενο που δεν μπορεί, κάποιος θα τσιμπήσει και θα νομίσει πως βρίζουμε την κυβέρνηση του Σύριζα και των ΑΝΕΛ (σιγά μην καταλάβουν πως βρίζουμε την δεξιά) και ας αφήσουμε στα αζήτητα το φετινό μαύρο καλοκαίρι. 
Στο κάτω – κάτω δεν πρόκειται και για το κατάπτυστο μαύρο της ΕΡΤ . 

Θα ξεχάσει που θα ξεχάσει ο κόσμος . Ας τον βοηθήσουμε να ξεχάσει μια ώρα γρηγορότερα. 

Ας γράψουμε λοιπόν για χιμπατζήδες..γιατί αγαπάμε και την φύση αν δεν το γνωρίζατε.

Παρασκευή, Ιουλίου 27

Μάνα… Θα με βγάλει η τηλεόραση .. Μαζευτείτε να με δείτε.

Ανασήκωσε η μάνα την ποδιά της την τύλιξε γύρω απ την μέση της και έτρεξε όλο καμάρι να προλάβει. 
Ήταν και η απόσταση του ενός σπιτιού απ το άλλο που δεν βόλευε ..το ένα στην ανατολή , το άλλο στη δύση . 
Παλιά θυμόταν το κάλεσμα για κάθε σημαντικό γεγονός στο χωριό το έκανε η καμπάνα της εκκλησίας.. Ανάλογα το γεγονός και ο ήχος της . 

Στο δρόμο σκεφτόταν πως κάτι έπρεπε να φτιάξει για να υποδεχτεί τους συγγενείς και τους γνωστούς. Καμιά πίτα, κανά μεζέ, καμιά γαλατόπιτα για τα παιδιά . Θα το κάψουμε το βράδυ κυρ Απόστολε! Θα το κάψουμε.. 

Ιστορίες του μυαλού θα μου πεις . 
Εικόνες μιας άλλης εποχής, χωρίς πρόσβαση όποιου κι όποιου στην τηλεόραση, 
τότε που θαυμάζαμε τα πρόσωπα που εμφανιζόταν στην οθόνη και τα κάναμε ήρωες ακόμα και τους κακοποιούς.
Εποχή που έφυγε ανεπιστρεπτί και όλα άλλαξαν εκτός απ την νοοτροπία αρκετών που συνεχίζουν να νομίζουν πως αν σταθείς μπροστά στην κάμερα για να μιλήσεις , πως αν ζήσεις όλο αυτό που προηγείται , φώτα, μακιγιάζ , τελευταίες συμβουλές – όταν μιλάς θα κοιτάς τον φακό – γίνεσαι ξαφνικά κάποιος, δικαιώνονται τα όνειρά σου, έστω ..αυτά που έχεις εσύ, τα φτηνά, που ωστόσο γι αυτά ζεις . Να γίνεις γνωστός, να μπεις στο μάτι των άλλων , να σε καμαρώνουν συγγενείς, γνωστοί και φίλοι του ιδίου φυράματος με το δικό σου. 
Και καλά να είσαι ένα τίποτα. Το επικίνδυνο είναι να είσαι ένα τίποτα με αρμοδιότητες. Με αρμοδιότητες που έχουν να κάνουν με τις ζωές των άλλων. 

Ιστορίες του μυαλού θα μου ξαναπείς . Φαντασία.. Ομολογώ πως είμαι απαράδεκτη , αφού η συνέντευξη τύπου που είδα χτες βράδυ για το φονικό της φωτιάς , τα άτομα που έδιναν απαντήσεις ( πρώτο πλάνο ) σε ερωτήσεις των δημοσιογράφων, ( που έβλεπα συνεχώς την πλάτη τους ) εκεί με παρέπεμψαν. 
Σταμάτησε η λογική και το μυαλό μου ν αρχίσει να τρέχει αυθαίρετα. 

Ο υπουργός προστασίας του Πολίτη, που δεν μας προστάτεψε δεν μπορούσε είχε αγέρα, 
ο αρχηγός της πυροσβεστικής – ο κεντρικός ήρωας μου – που οπωσδήποτε σκεπτόταν το σπίτι του τους φίλους και συγγενείς του που έτρωγαν την πίτα της μάνας του πίνοντας τσίπουρο, 
τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης – ό μόνος «διαβασμένος» - και στην πλατεία μαζί με τους δημοσιογράφους ένας υπουργός που τον πήρα είδηση μόνο όταν γύρισε ξαφνιασμένος? νευριασμένος? οπωσδήποτε όμως συνοφρυωμένος να κεραυνοβολήσει με το βλέμμα του δημοσιογράφο που κάτι ρωτούσε σε έναν απ τους αρχηγούς που δεν μας έδωσαν τα φώτα τους και ήταν αραδιασμένοι σ ένα τραπέζι σαν προϊόντα φτηνού τηλεμάρκετινγκ που πουλάει έξυπνα εργαλεία πάσης χρήσης. 

Στις επόμενες μέρες έχω την εντύπωση πως θα μάθουμε τα πάντα για το άνεμο , 
για την ατμόσφαιρα , 
για τα αεροπλάνα , 
για τις πρωτοφανείς καιρικές συνθήκες, 
για την κλιματική αλλαγή 
και θα δίνουμε συγχαρητήρια στους πυροσβέστες - που τους έχουμε στη καραντίνα σαν απόκληρους όταν δεν υπάρχουν πυρκαγιές – θα δίνουμε εύσημα στους απλούς και χωρίς εντολή εθελοντές, ( μας συμφέρει για καμπάνιες τύπου αλληλεγγύης ) αλλά για την ταμπακέρα τίποτα.. 

Γιατί ταμπακέρα δεν υπάρχει , 
γιατί θα πενθούμε μέχρι να ξεχαστούν όλα , μέχρι να δυναμώσουμε, για να αρχίσουμε πάλι τον επόμενο πόλεμο με τον άνεμο… καλαμοκαβαλάρηδες, ευθυτενείς, αγέρωχοι, με τους Σάντσο Πάντσο στο κατόπι μας, τα παιδιά τα δικά μας , που επαναλαμβάνουν ως ηχώ μας τα λόγια μας χωρίς να αλλάξουν ούτε ένα πνεύμα , ελπίζοντας στο κοκαλάκι που ίσως τους πετάξουμε. 

Υ.Γ. Άσχετο αλλά πληροφοριακά σας λέω πως αρκετοί που έχουν πεύκα στην αυλή του εξοχικού τους σκέπτονται να τα κόψουν..