:p :p :p... χά!

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 21

Βροντούνε τα σιδερικά , βροντούν κι οι σακοράφες

Μερικοί , έχετε πάρει πολύ ψηλά τον αμανέ 
τόσο ψηλά που η αρμονία που επιδιώκετε μας έρχεται στ αυτιά σαν τσιρίδα. 

 Λέει ο ακροδεξιός δημοσιογράφος ωρυόμενος κατά του Μητσοτάκη (με αφορμή το κλείσιμο του μοναδικού σφαγείου της Σάμου ) 

- Καταστρέφουν την πρωτογενή παραγωγή και τους κτηνοτρόφους !! 

 Αμ δεν την καταστρέφουν γλυκούλη μου ! Την καταργούν . Λάου - λάου. Η εκτροφή βοοειδών κλπ κλπ , επιβαρύνει την κλιματική αλλαγή .  
Βέβαια , οι χορτοφάγοι έχουν ξεκινήσει από καιρό να βάζουν πλάτη , 
μυξοκλαίγοντας από λύπη για τα ζώα , σαν αυτές τις κυρίες που λυπούνται τα φτωχά παιδάκια που αδυνατούν να αγοράσουν σχολικά είδη. 

Κι απ την άλλη όχθη , οι αριστεροί φιλάνθρωποι . 
Αυτοί που καίγονται για τους μετανάστες που παρομοιάζουν τους Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας , με τα μιλιούνια που σύρονται ως εργαλεία , 
που όχι μόνο αδυνατούν να δούνε το δάσος και εστιάζουν μόνο στα δέντρα , 
αλλά και μισούν θανάσιμα όποιον τολμήσει να πεί την γνώμη του , βλέποντας πιο μακριά απ αυτούς . 
Έχεις την άποψη πως η μετακίνηση πληθυσμών κάπου αποσκοπεί ?? Είσαι φασίστας ! Τέλος ! 
 Κι εμείς το βουλώνουμε ..Μη μας που φασίστες .. ω μη γένοιτο θεέ μου. 

Και χαβριάζουν ελεύθερα οι Σούλες , και οι Μπούλες ως σκεπτόμενοι ντενεκέδες..

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 20

Τ Αγιού Στάτ. .

 


( Λέσβο γιγάντια πού 'λαμπες στο παιδικό μου μάτι ) 

Η γιορτή του Αγίου Ευσταθίου σηματοδοτούσε το τέλος της εποχής του καλοκαιριού για μένα. Ενα χρόνο περίμενα με αγωνία το ταξίδι στα Βατερά , ένα χρόνο αναγόρευα τους καινούργιους φίλους και συγγενείς που γνώρισα το περσινό καλοκαίρι  και τώρα πριν καλά καλά τους χορτάσω 'έπρεπε να τους αποχωριστώ και το σπουδαιότερο ... να γυρίσω στο σχολείο. 

Οι φωνές απ τα αγόρια και τα κορίτσια είχαν πάψει προ πολλού να ακούγονται στην παραλία αφού είχαν φύγει για την Βρισά , αλλά του Αγίου Ευσταθίου τα ξανάβλεπα πάλι , να κατεβαίνουν παρέες παρέες πάνω στα γαϊδουράκια με τα πολύχρωμα υφαντά στο σαμάρι για την γιορτή .Η καρδιά μου χτυπούσε βλέποντας να περνάνε απ το σπίτι μας - ο νέος δρόμος δεν είχε φτιαχτεί ακόμα - .Όμως  εμένα δεν μου έδιναν καμιά σημασία αφού ήμουν μικρή ,επιβεβαιώνοντας την γιαγιά μου που με φώναζε μικρομέγαλο τσουρουλιό.  

Και τώρα απορώ.. Παιδιά της ηλικίας μου δεν υπήρχαν ή εγώ δεν τα έβλεπα επειδή πάντα μου άρεσε να κάνω παρέα με τα μεγαλύτερα ? Ήταν βέβαια το Χριστινιώ της κυρα Μαρίας δίπλα απ το σπίτι μας, αλλά και πάλι εγώ ήθελα την παρέα της Μόρφως και της Μύρτας που ήταν αδερφές της. Μέχρι τώρα ακούω στα αυτιά μου την φωνή μιας της θειάς Γκουγκούλαινας  απέναντι απ το σπίτι μας να φωνάζει : Βρέ ! Χαραλαμπέλλλλλλ! τον εγγονό της τον οποίο τόσα χρόνια δεν γνώρισα ποτέ απόδειξη πως δεν μ ενδιέφεραν τα νιάνιαρα .  

Παρακάτω από μας και λίγο πιο πάνω απ τον Άη Στάθη έμεναν  η Μαρία με την Μερόπη μεγάλες κοπέλες ..συγγενείς μας,  αλλά δεν ξέρω από που . Πάντως η μαμά τους η Ευαγγελία μια πάντα γελαστή γυναίκα , την γιαγιά μου την φώναζε ξαδέρφη. Τα κορίτσια για χάρη της γιαγιάς μου μ έκαναν παρέα και η χαρά μου ήταν να ανακαλύπτω παλιά ρομάντζα που είχαν τα οποία μου τα έδιναν να τα διαβάσω, - μπορεί για να μην τους ζαλίζω με την λογοδιάρροιά μου -  . Η Μαρία μια φορά , με πήρε μαζί της σε μια εκδρομή στον Άγιο Φωκά κι εγώ καμάρωνα σαν γύφτικο σκεπάρνι τρώγοντας για πρώτη φορά στην ζωή μου κεφτεδάκια από λαγό που είχε φτιάξει η μαμά της . 

 Δεν υπήρχε για μένα τότε χειρότερο πράγμα απ το να βλέπω την παραλία έρημη, τα καφενεία άδεια και να πιάνει που και πού κανένα ψιλόβροχο που μόνο την γιαγιά μου ενθουσίαζε γιατί θα έβγαιναν τα σαλιγκάρια . Τότε κατάλαβα τι είναι η μελαγχολία. Και σε κάτι τέτοιες μελαγχολικές στιγμές έκανα τις πιο μεγάλες ζαβολιές . Ίσως από αντίδραση . Όπως την φορά που πήρα κρυφά το μουλάρι του κουμπάρου μας του Νικέλλη για να πάω βόλτα, που δεν ήξερα να το σαμαρώσω και κόντεψα να σκοτωθώ . Μικρότερη , νήπιο ακόμα έθαψα στην άμμο τα ασημένια μου βραχιολάκια . Αντιδραστικό απ τα γεννοφάσκια μου. 

Του Αγίου Ευσταθίου σήμερα. 

Τα Βατερά είναι αγνώριστα από τις φωτογραφίες τις Google που βλέπω.. Που είναι ο δρόμος μας που ξεκινούσε απ την παραλία , που είναι το σπίτι της Λώρας και του Μπάνου αριστερά , ο δρόμος που περνούσε απ το εκκλησάκι - αγνώριστο σήμερα - , συναντούσε το σπίτι των κοριτσιών δεξιά , και μετά βουτούσε μέσα σ ενα όνειρο με λυγαριές απ την μια κι απ την άλλη που μοσχοβολούσαν στο πέρασμά μας  ? Όσο και να ψάξω δεν τον βρίσκω πουθενά . Μόνο η λυγαριά που φύτεψα στο μπαλκόνι μου σε ανάμνηση εκείνης της εποχής  , μου φωνάζει : 

- Δεν ήταν δρόμος ...ξεροπόταμος ήταν .. χείμαρρος.. Την αγνοώ .. 

Φτιάχνω έναν καφέ ακούγοντας ένα παλιό τραγούδι .. Ναι ! ας μου φωνάζει η λυγαριά ότι θέλει .Εγώ ακούω την κομπανία του Νικολαΐδη στο καφενείο του Γκουγκούλιου και την κόρη του να τραγουδά Μαντουβάλα αγάπη γλυκιά μου . Κάτω απ το φώς του μοναδικού φεγγαριού των Βατερών.. 

Εντάξει ! και  κάτω απ το λευκό φως των Λούξ ..


Πέμπτη, Αυγούστου 19

Η Κρυφτή Παναγιά


 Εισαγωγή στο θέμα για την απίστευτη μνήμη των μωρών    

 Συνήθως λένε πως τα μωρά στις τρεις πρώτες μέρες απ την γέννησή τους τα επισκέπτονται τρείς μοίρες .. Μάλλον για να του δώσουν ευχές ή κατάρες ή για να του καθορίσουν την τύχη του. 

Σε μένα δεν έκαναν τίποτα απ όλα αυτά . 

Έσκυψαν πάνω απ την κούνια μου με κοίταξαν , έριξαν αναμεταξύ τους μια ματιά όλο σημασία και μου χάρισαν μια κάρτα RAM . Τότε όπως ήταν φυσικό ήταν αδύνατο να καταλάβω τι μου χάρισαν . Και η ζωή μου ξεκίνησε χωρίς ευχές , χωρίς κατάρες , χωρίς ούτε καν μια πρόβλεψη τι θα περάσω .. Μου πέταξαν στα μούτρα την κάρτα σαν να μου έλεγαν βγάλ 'τα πέρα μόνη σου . Πολύ αργότερα κατάλαβα πως μου είχαν χαρίσει τον κόσμο όλον . Κάρτα RAM με χωρητικότητα απείρων GB. Αυτό προϋπέθετε  ανάλογο σκληρό δίσκο και επίσης ανάλογο επεξεργαστή . Φαίνεται όμως πως ο άνθρωπος γεννιέται μ αυτά και το μόνο που χρειάζεται στην διάρκεια της ζωής του είναι μια κάρτα μνήμης  

ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΡΥΦΤΗ 

Είχα την ευτυχία να γνωρίσω την Παναγιά αυτή σε πολύ μικρή ηλικία . Σε ηλικία που η επικοινωνία ενός παιδιού με τον υπόλοιπο κόσμο είναι μόνο το κλάμα ή το γέλιο ..άντε και μερικές φωνούλες χωρίς λόγια.

Παρ όλα αυτά καταλάβαινα με έναν μυστήριο τρόπο τι έλεγαν οι μεγάλοι και ας μην μπορούσα ν α απαντήσω . Είχαμε ξεκινήσει πολύ πρωί απ τα Βατερά με το καΐκι του  Γκουγκούλιου στο οποίο μπήκαν τόσα πολλά άτομα σε σημείο που μπορούσα να βουτήξω απ την κουπαστή του το χέρι μου στο νερό. Μια σκέψη με συνόδευε σε όλο το ταξίδι ..Θα πνιγούμε ! Τι κι αν γελούσαν γύρω μου οι επιβάτες τι κι αν είχαν αρχίσει να τραγουδούν οι κοπέλες ! Ήμουν σίγουρη πως θα βρισκόμασταν στη θάλασσα και στο μυαλό μου ερχόταν η σκηνή με τον Μαξ το σκυλί που με μεγάλωσε που το πέταξε ο ακατονόμαστος απ την βενζινάκατο ..έτσι για πλάκα .. (Η κάρτα μνήμης που λέγαμε ) 

- Μην κλαις μου είχε πεί γιατί θα σε πετάξω κι εσένα μέσα ... 

Σαν φτάσαμε στην Κρυφτή εμείς κάτσαμε έξω ..δεν χωρούσαμε να μπούμε μέσα . Μόνο για μια στιγμή η γιαγιά μου χώθηκε σε μια τρύπα ενώ εγώ ήμουν απασχολημένη με τις τεράστιες πεταλίδες που ήταν κολλημένες στα βράχια και τα περίεργα ψάρια που έκαναν βόλτες στα ρηχά και τα είπαν ζαργάνες . Μέχρι να βγει η γιαγιά μου απ την τρύπα που είχε χωθεί η κοπελιά που με κρατούσε έριχνε ματιές σε ένα διπλανό παλικάρι ..δεν κατάλαβα τον λόγο αλλά ο επεξεργαστής μου , μου έδωσε εντολή να μην την απασχολώ για λίγο και να κάνω πως δεν βλέπω. 

Οι φωτο  αγνώστου απ την Google

Αργότερα άρχισαν τις ιστορίες για μια κοπέλα , για τούρκους , και για μια εικόνα στο ψηλό βράχο που υπήρχε πάνω απ το κεφάλι μου την οποία όσο και αν προσπάθησα δεν την είδα , σε αντίθεση με άλλους που σταυροκοπήθηκαν κοιτάζοντάς την . 

Παρ όλη την ιερή κατάνυξη στην οποία βρισκόταν η γιαγιά μου κοίταζε και με λαχτάρα μερικές πρασινάδες ανάμεσα στα βράχια μονολογώντας πόσο κρίμα ήταν που δεν μπορούσε να σκαλώσει να κόψει τις κορφές τους .. 

Ύστερα από μερικά χρόνια , έκοψε τις κορφές τους στον Αγιο Ερμογένη και τις έκανε τουρσί - να γλύφεις τα δάχτυλά σου.. Κρίταμα ήταν .

Ο γυρισμός στα Βατερά δεν ήταν για μένα πια τόσο επώδυνος ..θες γιατί είχε γεμίσει το στομάχι μου με αχινούς και πεταλίδες , θες γιατί συνέβαλε σ αυτό το αγίασμα που με πότισαν , μπορεί και ο ύπνος που με πήρε με το νανούρισμα του ήχου της γκαζολίνας .  

Αυτή , παρ όλο τον αρχικό μου τρόμο ήταν μια απ τις ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου . Θάλασσα , ταξίδι , θαλασσινά , ιστορίες , και αγαπημένα πρόσωπα .... για να μην αναφερθώ και στα ψητά ορτύκια στα κάρβουνα που βρήκαμε να μας περιμένουν στο σπίτι ..


Τρίτη, Ιουνίου 29

Γράμμα σ ενα παιδί του μέλλοντος

 


Μικρό μου , ούτε με ξέρεις ούτε σε ξέρω . 
Το μόνο που θα ήταν δυνατόν να μας δέσει εμάς τους δυό θα ήταν οι παρόμοιες εμπειρίες που μας σημαδεύουν. 
Δεν μετριέται το μέγεθος μιας πληγής όλες πληγές είναι, και έτσι θα αρκεστώ να σου πω τι μπορείς να κάνεις όταν καμιά φορά χάνεις τον κόσμο κάτω απ τα πόδια σου .  

Αποστασιοποιήσου απ τον εαυτό σου .. Πες ότι "αυτό το παιδάκι δεν είμαι εγώ" , και συγχρόνως αντιμετώπισέ το με όση αγάπη δεν υπήρξε ποτέ στον κόσμο . Μόνο εσένα έχει . 
Κανάκεψέ το , παρηγόρησέ το και πες του "Είμαι εγώ εδώ για σένα και δεν θα αφήσω κανέναν να σε πικράνει πια ή να σε πληγώσει} . 
Κλείσε τ αυτιά σου σε ότι ακούσεις , σε ότι διαβάσεις , και μην λυπηθείς ποτέ τον εαυτό σου . 
Οι ψίθυροι τριγύρω σου δεν έγιναν ούτε γίνονται από αγάπη για σένα, το εγώ τους κάποιοι ικανοποιούν οπότε κλείσε τ αυτιά σου . 

Θα προσπαθήσουν πολλοί ειδικοί να σε βοηθήσουν , αλλά πρέπει να γνωρίζεις πως ο καλύτερος ειδικός είναι ο ίδιος μας ο εαυτός . 
Εύχομαι να μην αντιμετωπίσεις το ανεξήγητο φαινόμενο της νηπιακής μνήμης 
αλλά αν σου συμβεί μην ψάξεις για ευθύνες ..Θα σε δηλητηριάσουν . 

Πότε πότε θα σου έρχεται μια γλυκιά ανάμνηση απ το παρελθόν ..ένα ακαθόριστο πρόσωπο που δεν γνώρισες ποτέ ..ίσως δυο μάτια ..μια κίνηση .. ένας ήχος.. μην την αποφύγεις αυτή την ανάμνηση . Άφησε το παιδάκι απ το οποίο έχεις αποστασιοποιηθεί να χουχουλιάσει μέσα της. Θα του αρέσει.

Όλα αυτά να ξέρεις όμως θα σε κάνουν σκληρό άτομο , αλλά ευτυχώς αυτό θα είναι η άμυνά σου γιατί καταβάθος θα είσαι ο πιο ευαίσθητος άνθρωπος του κόσμου, του οποίου, κανένα ψεγάδι του δεν θα φέρεις . 
Δεν θα γίνεις "δήθεν" δεν θα μιλάς με μισόλογα , και θα διαβάζεις τον άλλον ακόμα και απ τα μάτια του. 

Θα υπάρξουν στιγμές και νύχτες που θα λυγίσεις ... 
Τότε θα τρέξει να σε βοηθήσει το παιδάκι που έχεις στην επίβλεψή σου ..
Τότε αυτό θα σε παρηγορήσει, αυτό θα σε κανακέψει , αυτό θα σου δώσει κουράγιο. 
Δεν θα είσαι ποτέ μόνο σου. 

Και η τελευταία συμβουλή που θα σου δώσω είναι : 
Απομακρύνσου απ ότι σε επηρεάζει άσχημα . Ακόμα και από ένα βλέμμα οίκτου . 
Σε ορισμένες περιπτώσεις οι οικογενειακοί δεσμοί είναι παραμύθια .