:p :p :p... χά!

Τρίτη, Μαΐου 18

....και μ' έναν ομάτ....



Αποφασίσαμε μάτια μου..
μέρα του Μάη να σας θυμόμαστε,
να οργιζόμαστε, να κλαίμε .
Σας δώσαμε κι εσάς αυτό που σας ανήκει… Μία μέρα!
Μη μου παραπονιέσαι …είναι αρκετή μια μέρα απ την «στάσιμη» ζωή μας.
Τη ζωή που θα μπορούσαμε να κουμαντάρουμε μα δεν το κάναμε..
Γιατί κλείσαμε τ’ αυτιά, στο λυγμό, και στον πόνο.
Γιατί δεν μάθαμε να διαβάζουμε την απόγνωση στα μάτια ,
γιατί δεν μας έμαθαν να ακούμε, παρά μόνο ότι μας έλεγαν.. Και δεχτήκαμε να μας κόψουν στα δυο.. και να γίνουμε εμείς κι εσείς ,
σ ’αυτή τη «δίκαιη» μοιρασιά νέου Σολομώντα ..
Εμείς στην ασφάλεια του τίποτα,
εσείς στο «έτυχε» της κακιάς ώρας της Ιστορίας,
και η μάννα μας αφιονισμένη να μας κοιτά ανήμπορη όπως πάντα.

Τι να διαλέξει κανείς; Τον θάνατο, ή μια ζωή ατιμασμένη, χωρίς μνήμη,
χωρίς αυτό το αχ! της καρδιάς το δυνατό όπως η δική σου κραυγή που θα’ έπρεπε να μας στοιχειώνει. Μη μας λυπάσαι.. δεν αξίζει τον κόπο να θρηνούν οι νεκροί τους ζωντανούς.. δεν αξίζει τον κόπο να γραφτεί ιστορία για μας παρά μόνο για να περάσουμε στο ανάθεμα που μας πρέπει..
Μια μέρα μόνο.. η αυριανή.. και γρήγορα.. αλλαγή σελίδας. Μια μέρα μόνο ,για τη λεβεντιά και την περηφάνια ,λέξεις που τα βιβλία δειλά αναφέρουν πια ,για να μη θίξουμε, μη στενοχωρήσουμε ,μη φανούμε γραφικοί.
Μια μέρα μόνο..
Μετά θα τριγυρνούμε νεκροζώντανοι με μόνη έννοια να μη ξεχάσουμε καμιά επέτειο..
και μόνη προσπάθεια να ξεχάσουμε ευθύς αμέσως ό,τι από υποκρισία θυμόμαστε .

Οι φωτο και το τραγούδι από gavrias
(και όπως λέει :Δεν είμαι Πόντια ,όμως τους θαυμάζω για την περηφάνεια,τη δύναμη ,τον πολιτισμό και το δέσιμό τους...)
Δημοσίευση σχολίου