:p :p :p... χά!

Δευτέρα, Οκτωβρίου 18

Καναπές.... και παλιά δαντέλα


Η γενιά μου βολεύτηκε στον καναπέ, τα παιδιά μου καλύπτονται πίσω από
το ότι εγώ σάπισα και φταίω γιά όλα (ίσως και να φταίω ), αλλά
ταυτόχρονα δεν κάνουν και τίποτα να διορθώσουν το στραβό, οι δυνατοί
καλοξέρουν τη λάσπη που βουλιάζουμε από αδράνεια και στήνουν την δικιά
τους καλοπέραση (το σκηνικό θυμίζει ράθυμα βουβάλια στο βάλτο με τον
βοσκό ξαπλωμένο στην λιακάδα) και όλοι μαζί, τα πάντα είναι θέμα
ποσοστών, πορευόμαστε με "Αγγελοπουλικούς" ρυθμούς στο πιό θαμπό τοπίο
από το '74 και μετά.
Μόνο κουβέντες απ’ ολούθε, που δείχνουν στοχαστικές , "πρέπει να....",
"και τότε θα...", "επειδή..." και όμως ποτέ δεν είχανε τόσο λειψή
τάρα.
Και το μεγάλο δυστύχημα, μιά άλλη ξύλινη γλώσσα που αναδίδει οσμή
μούχλας και ναφθαλίνης, όπως οι ένδοξες παλιές δαντέλες την ώρα που
ανασύρονται από τα σκωροφαγωμένα και με σκουριασμένους μεντεσέδες
μπαούλα κιτρινισμένες, όχι όμως θαρρείς από το πολυκαίριασμα, αλλά από
το φόβο.
Φοβούνται οι ίδιες, όχι οι νοικοκυρές τους, οτι έτσι παλιές δεν θα
σκεπάσουν σωστά τους σοφράδες που γύρω τους θα μαζευτούν οι τρανοί και
το πόπολο, οι πρώτοι για να δώσουν τις ορμήνειες και οι άλλοι για να
τις ακούσουν.
Και πώς να ακουμπήσεις γερά τα χέρια πάνω στο σοφρά και να ακούσεις,
που σκέφτεσαι το κιτρινισμένο πανί και σούρχεται λύπη και σου παίρνει
μακρυά την προσοχή από τα λόγια.

(Aντώνης)

Δημοσίευση σχολίου