Μαϊστρα

Είναι ωραίο να σε σκέπτομαι, γεμάτος ελπίδα, Είναι σαν να ακούω το πιο ωραίο τραγούδι απ’ την πιο όμορφη φωνή του κόσμου Μα εμένα η ελπίδα πια δεν μου φτάνει Εγώ δεν θέλω ν’ ακούω πια τραγούδια…. Θέλω να τραγουδήσω…… Ο Ναζίμ Χικμέτ έγραφε……στην γυναίκα του την Πιραγιέ …μέσα απ’τα σίδερα. Κι ’ίσως αυτή η αγάπη να τον κράταγε όρθιο, αδούλωτο ασυμβίβαστο. Τραγουδάμε και πολεμάμε…… Ερωτευόμαστε και παλεύουμε. Για τη ζωή μας . Για τα όνειρά μας Για το αύριο που εμείς θέλουμε! Ερωτευτείτε! Είναι αντίσταση στο σύστημα! Και προσέξτε την παγίδα που έστησαν στα παιδιά των λουλουδιών……..Κάποτε…..Ερωτευτείτε! χωρίς όρους καταναλωτισμού, κέρδους ,πράγμα επίφοβο επικίνδυνο για τον «καθώς πρέπει κόσμο» Ευχαριστώ τον AlexMil για την έμπνευση από κάποια ανάρτησή του ΥΓ1 Για ένα πιτσιρίκι: Τα ξύδια δεν είναι πάντα η λύση... ΥΓ.2 Για τη Μαϊστρα: Δεν μας ...........ρε Νταλ......

Ενώ η φωτιά μαινόταν Πυροσβεστικό ελικόπτερο που ερχόταν απ την Κύπρο για την κατάσβεση ακινητοποιήθηκε στη Ρόδο γιατί ο πιλότος χρωστούσε 600 ευρώ. * Γι’ αυτό…Μαχαίρι στο μαχαίρι… Γι’ αυτούς τους λίγους….που γνωρίζουν….που νοιώθουν …που πονούν. Που σήκωσαν τις πέτρες που τους φόρτωσαν χωρίς να βουλιάξουν. Τις πέτρες…τη μοίρα τους…που την αγάπησαν. Και κλείσαν τα αυτιά τους στις Κασσάνδρες που τους φώναζαν: Θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.. Θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας…. Μαχαίρι, στο μαχαίρι λοιπόν…..κι’ ας γίνουμε ,στάχτη. Αυτό ας είναι η δική μας συγνώμη *(Κατι άλλο μοιάζει να παίζεται εκεί, κι' όχι αυτό που δείχνει)

Ότι είναι να κάνετε κάντε το γρήγορα. Βάλτε κι ’άλλες φωτιές. Τώρα. Τώρα που μισό-ξύπνησαν οι υπεύθυνοι, οι υπηρεσίες, τώρα που μέσα στην τραγωδία , έχουμε και τους δημοτικούς άρχοντες να κοάζουνε ότι ασυναρτησία ζητά η όρεξή σου. ( Κηδεία χωρίς γέλιο και γάμος χωρίς κλάμμα δεν γίνεται ) . Μήπως να καίγατε και τα δάση του επόμενου καλοκαιριού; Να μην πάει χαμένη τόση κινητοποίηση; Τόση οργάνωση; Δεν είδες ; μέχρι και μείς ξεκολλήσαμε απ το «καναπέ» και τρέχουμε με λάστιχα, να σβήσουμε τις φωτιές, και με κλαδιά στα χέρια. Όλοι μαζί…ενωμένοι.. για ένα σκοπό. Καίγονται οι περιουσίες μας! Που τις χτίσαμε μέσα στο δάσος…Γιατί κάποιος μας έδωσε την άδεια! Σαν να λέμε «πεθαίνουν οι θεοί μας»..Τρέξτε Γι ’αυτό , ότι είναι να κάνετε κάντε το τώρα! Κάψτε, πουλήστε, ξεπουλήστε, εσείς οι νύν...και να παίρνουν σειρά οι πρώην να μας σώσουν.....Τώρα.....Που να περιμένει κανείς το επόμενο καλοκαίρι…..έχουμε και δουλειές!

ΑΚΟΥΣ...... Κύρ, Παντελή; Τί κατάλαβες τόσα χρόνια; Τί άλλαξε απ' τις επιλογές σου; Κακόμοιρο ανθρωπάκι.....Το μόνο που σε νοιάζει..η ζαχαρένια σου. Και ποιός θα σου κάνει ρουσφέτι...Και πόση προίκα θα πάρεις...... Και μια θέση στο Δημόσιο...Ολα όμως έχουν τιμή, κυρ Παντελή που την εξαργυρώνουν άλλοι όταν εσύ κοιμάσε! Φταίς..φταίμε Και η Ελλάδα καίγεται ! "Απ' τον στρατηγό τον άνεμο". Κι' από εσένα Παντελή.......

Μα τι κάνω λάθος επί τέλους; Τι πλήκτρα πατάω και μου βγαίνουν άλλα ντάλλων? Και τι είναι αυτοί οι τρείς στον πανόπτη μου (τρομάρα σου έμαθες και το πανόπτη) που εγώ τους θεωρώ φίλους μου έτσι κι’ αλλιώς, αλλά αυτούς τους έχω ξεχωρίσει? Και πώς τους ξεχώρισα εεεέ! Πάτησα κάτι ? Και γιατί η Αζα δεν είναι μέσα σ’ αυτούς? Και ποιος είναι αυτός που μου ήρθε πρωί-πρωί στα μπλόγκ μου να μου πουλήσει μέλι…… εεεεεέ? Τι να το κάνω το μέλι εγώ και γιατί να το πάρω από σένα? Και ξέρεις ποιοι πουλάνε μέσα απ τα μπλόγκ τους? Όσοι δεν είναι μπλόγκερς……Αυτοί πουλάνε…προϊόντα γενικώς…..υλικά …πνευματικά, και ότι θές. Και γιατί ρε φίλε που πουλάς μέλι (κι αν δεν πουλάς γιατί το διατυμπανίζεις στο προφίλ σου) ήρθες σε μένα .... Φίλη σου είμαι; Εεεέ? Άϊ μην τα πάρω τώρα ? Και εγώ τι να κάνω ? Θες να σε στείλω στους ανεπιθύμητους ? Και τι σόι οικοδέσποινα (!) θα είμαι ? Μέλι………..άκου, μέλι! Απόκτησα έναν αναγνώστη για να αγοράσω μέλι….η τέλεια ξεφτίλα, αφού.. και τι κείμενο είν'αυτό με τρείς χαρακτή...

Σαν ήμουνα μικρός τα μάτια των ανθρώπων κοίταγα Αυτοί μου έδιναν την άδεια να μιλήσω…..ή όχι ( Κι άρχισα …..να φορτώνω ) Στα είκοσι μου Παραδόθηκα στον Έρωτα Που…τελικά ..δεν ήταν, μα έμεινα .. Ακολουθώντας τον νόμο των ανθρώπων…… ( και φόρτωνα….φόρτωνα…..) Και περνούσαν τα χρόνια, και εγώ κοιτούσα μάτια Και παραδινόμουν στα πρέπει και στα μη Που μ’ είχαν αλυσοδεμένο (και φόρτωνα…..φόρτωνα…..) Κι’ όταν άρχισε να βραδιάζει ,σπάσαν οι αλυσίδες Και στο τελευταίο λεπτό της ζωής μου Είπα να δοκιμάσω , να γευτώ , Να βρίσω, να αγνοήσω... Kι άνθρωποι: Ξεμωραμένο γέροντα και σάτυρο με είπαν ......... ( η έμπνευση απ' το μπλογκ του-ης Σταυροβελονιά και για την είδηση που μας έδωσε ..για εναν "ξεμωραμένο")

Ιερομηνία Ας τρέξει λοιπόν ο εκεχειροφόρος και του Ιφίτου ο Δίσκος μαρμαρωμένους ας αφήσει αυτούς, που απ ’τον πόλεμο ζουν, υπάρχουν κι ’αναπνέουν. Ας τρέξει να τους βρει…. Κι’ όπου σκιά θανάτου πίσω από κει θα κρύβονται ,αλαλάζοντας Όπου επέμβαση, τρόμος και προσφυγιά, (τροφή για τις σιχαμερές προνύμφες τους) Εκεί κοντά θα ’ναι η φωλιά τους. Ας τρέξει…. Την ιδέα της εκεχειρίας να σκορπίσει Στα πεδία των μαχών…..και ίσως…. Ίσως ανεμπόδιστα να καταφέρουν Τους Ολυμπιακούς αγώνες να τιμήσουν Κι’ αυτοί όπου τον πόλεμο δεν ζήτησαν Κι’ οι μάνες που τα παιδιά τους έχασαν σ ’αυτόν (φτάνει τα ματωμένα θυμητάρια τους) (έξω απ ’το Στάδιο ν ’αφήσουν) Κι’ αγνοούμενοι, κι’ πρόσφυγες, τις διαλυμένες τους Πατρίδες να ξεχάσουν κι ’ας έρθουν όλοι οι λαοί που θέλουν την Ειρήνη. Φτάνει να μην μιλούν γι’ αυτήν Γιατί η ιερομηνία υπό χορηγία βρίσκεται Κι’ είναι ντροπή οι χορηγοί της Άβολα να …νοιώσουν…

Καθόταν στο πεζοδρόμιο οκλαδόν. Ένα μωρό ρούφαγε το στήθος της ,με όλη του τη δύναμη θαρρείς και έτρωγε για τελευταία φορά. Κι’αυτή το κοιτούσε σαν να μην υπήρχε τίποτα τριγύρω…. Μόνο αυτή, το μωρό και ένα στήθος……Τελετή ….πανάρχαια. Τα ρούχα της φυλής της ήταν μαγνήτης για τους περαστικούς. Θαρρείς όλοι οι περαστικοί ,έψαχναν αυτά τα ρούχα σήμερα για να βγάλουν ότι καλό και ότι κακό από μέσα τους. Κι’αυτή θήλαζε…..Ιεροτελεστία…απ’τα βάθη του χρόνου…απ’ την Αρχή, ίδια πάντα και απαράλλαχτη ,σ’όλους, λευκούς και μαύρους. ..Πόσα παιδιά έχεις ; Η κυρία charity διέκοψε την προσευχή. Πέντε της απαντά η τσιγγάνα. Και …τι τα θέλεις …..όλα; αγρίεψε η φιλανθρωπία , βάλτα σε ίδρυμα….και απεχώρησε κάνοντας τα παράπονα της στον θεό που τελικά, «δεν ξέρει τι κάνει και χαρίζει σωρηδόν παιδιά σ΄αυτές,ενώ τόσες αγωνίζονται για ένα παιδί». Κάτι ξέρεις εσύ Θεέ μου είμαι σίγουρη……και που είσαι; Κάνε να μη φαρμακωθεί το γάλα της τσιγγάνας απ’ την τόση ελεημοσύνη.

Που πολλές φορές απομάκρυναν φίλους .......(δεν μας παρατάς Μαϊστρα) προκάλεσαν απολύσεις,....... (περάστε απ' το λογιστήριο) έδωσαν την ευκαιρία σέ άτομα έξω απ' το χορό να δώσουν συμβουλές,.......(κοίτα τη δουλειά σου..εσύ θα φτιάξεις τον κόσμο;), και παρ'όλα αυτά ,οι ιδέες...εκεί. Και σου δείχνουν τον κόσμο και τα πράγματα,σύμφωνα με τα δικά τους δεδομενα... Κι'έτσι όπως διάβαζα σήμερα για τον πόλεμο των "blogs" (και τα εισαγωγικά γιατί δεν ξέρω πως λέγονται οι σελίδες που κάθε τρία λεπτά κάνουν αναρτήσεις) γέλασα με την ανοησία τη δική μας να ταυτιζόμαστε μ'ολους αυτούς,-και είν αρκετοί- που έχουν τις σελίδες τους για καβάτζα. Που, ναι μεν κάνουν τα χατήρια των εργοδοτών τους σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, "αλλά κρατάμε και μια καβάτζα στο διαδύκτιο για να δείξουμε ότι είμαστε αγωνιστές και επαναστάτες"......όταν γυρίσουν τα πράματα...σε όποια κατεύθυνση. Και......σούτ....μήν ακούσω κανέναν να που πεί για συμβιβασμούς εργαζομένων κατω απ...

Κάθε εποχή αναζητά έναν φύλακα άγγελο..., έναν προστάτη, αλλά και έναν Τιμωρό . Κάθε εποχή που αδυνατεί από μόνη της να δώσει γροθιά στο μαχαίρι. 'οπως μιά κακοποιημένη γυναίκα, που αφήνεται στη "μοίρα της",καταθέτει τα όπλα και γίνεται έρμαιο στα χέρια του άντρα "δυνάστη". Και η εποχή μας έχει ξεπεράσει πρό πολλού τα όρια της εξαθλίωσης. Όχι μόνο της οικονομικής των εργαζομένων. Μα τα όρια της ηθικής εξαθλίωσης, της πνευματικής......και της πολιτικής. "Μην κρίνετε, για να μήν κριθείτε"είπε..... Αλήθεια ....;καλέ μου Κύριε; Για ποιά εποχή ομιλείτε; Για την εποχή της κομπίνας και της μίζας; Για την εποχή των απατεώνων, μήπως; Και να εκφράσω και μιά απορία μου......εγώ το μηδαμινό ανθρωπάκι..(άντε χάσου ...ανθρωπάκι!!) γιατί μας αφορά. Γιατί όσους απ' τους παραπάνω τους τσιμπήσει η δικαιοσύνη, εισάγονται άρον-άρον στα νοσοκομεία ;Αλλος με την καρδιά του,άλλος με τα ψυχολογικά του, κι'άλλος να πέφτει τάχα μου στις ρόδες των αυτοκινήτων; Γιατί ψη...