Μαϊστρα

Η Αγάπη ... να μοιράζεται Και η ζωή μας να μη μοιάζει με τσιγάρο ( ναι.. αυτό..του Στέλιου ) Χαρισμένο σε "εχθρούς" και φίλους

Χορός Τυράννων: -Πού μοι τα ρόδα, πού μοι τα ία, πού μοι τα καλά σέλινα; Χορός των κολασμένων: -Ταδί τα ρόδα, ταδί τα ία, ταδί τα καλά σέλινα....... (σαν γόνος αυθαδών Αιολέων όπως θέλω τα βλέπω.... όπως θέλω τ'ακουω και ότι θυμάμαι χαίρομαι.)

Και Όταν ένα παιδί πετροβολάει το φεγγάρι, τη θάλασσα , τους ανθρώπους, μην το φοβάσαι.. Ψάχνει να δει … αν είμαστε ζωντανοί…

Το μπλόγκ του Αθηναίου δεν το ξέρω… Σήμερα το άκουσα από ΕΔΩ Δεν το έχω διαβάσει…. Τώρα είναι αργά να ψάξω να το βρω.. Το έκλεισαν… Και τι έγινε…θα που πει κανείς…. Για όλους τους «κυρίους κανείς» τίποτα ! Για μένα …έγινε…. Ίσως να με πείτε τρελή Αν είναι τρέλα που θα διαμαρτυρόμουν όταν οι αρχές έκλειναν ένα έντυπο, ή ένα μπλόγκ, ακόμα κι’ αν αυτό ανήκε στον μπουμπούκο.. Ναι είμαι τρελή Αν είναι τρέλα να βλέπεις: ότι το να κλείσει μια αρχή ένα έντυπο ή ένα μπλόγκ που πιθανώς δεν είναι αρεστό στο κοινό .. (κάπως έτσι ξεκινάνε) και σκέπτεσαι πως κάτι επιδιώκουν … τότε ναι. είμαι τρελή Αν είναι τρέλα να πιστεύω πως ακόμα και οι ιδέες που δεν μας αρέσουν δεν μπορούν να ανατραπούν με κάρφωμα στις αρχές Ναι είμαι τρελή ! Αν δεν ξέρεις να παλεύεις για όνειρα… σταμάτα…κάνεις κακό.. Ενημερώνω ότι οι μετανάστες είναι φίλοι μου…είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι.. Αυτοί που καρφώνουν στην αστυνομία τάχα για το καλό των μεταναστών είναι εχθροί μου… Προς τα δικά μου φιλαράκια (Σας απογοήτευσα φιλ...

(γιατί η φλόγα σβήνει χωρίς οξυγόνο) Φτάνει μονάχα ..ένα νεύμα.. Μια εικόνα… Μια μυρωδιά .. και να το νησί της… ξεπροβάλλει…και μαζί μ'αυτό βάλσαμο κι'οξυγόνο ! και το μοιράζει όπου αγαπά.. για να αντέξουν μαζί αυτόν τον κόσμο, αυτούς τους ανθρώπους, αυτή τη φύση . Γιατί δεν έχει τίποτα άλλο, να τους χαρίσει παρά μόνο στιγμές , Που ευτυχώς δεν μπόρεσε κανείς να της τις πάρει.. Θα ’θελα σαν θα ξύπναγες Πρωί-πρωί μια μέρα Να σού ’χα μπρος στα πόδια σου Τον κόσμο τυλιγμένο Σε ασημένιο σελοφάν με κόκκινες κορδέλες Νά ’βλεπα να τις έλυνες Στο πάτωμα πεσμένη (ος) Και με τα δυο τα χέρια σου Τον κόσμο τον μεγάλο Απ’ την αρχή να έφτιαχνες Όπως στα όνειρά σου… Θα’ θελα να σου χάριζα Αμέτρητες αγάπες Να σε ’βλεπα κάθε πρωί Να διάλεγες και μία Να λάμπανε τα μάτια σου Και να χαμογελούσες Κι’ εγώ να σε καμάρωνα Να σού ’λεγα με νότες Για κάστρα και για ξωτικά Γλυκά ν’ αποκοιμιόσουν (Θα ’θελα …… Μ ’απ’ τα χέρια μου..Ο κόσμος ξε-γλιστράει Και τι σου λέω η τρελή… που όλο αυτό το χάλι Μονάχη μου ...

Δουλειές….πάρα πολλές δουλειές.. Και όταν δεν είσαι και τέλεια νοικοκυρά ( Ναι για σένα το λέω.. χμ χμ) Το μόνο που σε σώζει είναι ό κατάλογος Πάμε.. Ντόλυυυυυ!!!!! (όχι ..δεν είσαι εσύ ) Λοιπόοον! Να θυμηθώ: Να ενημερώσω τους καλεσμένους μου να έρθουν Με φασόλια στην τσέπη (μαύρα) και να φιλήσω τον παραγωγό!!! Να πώ σε φιλαράκι μου ότι δεν φοβάμαι που το έχω στον κόρφο μου Να ζητήσω ένα κόκκινο σηματάκι για δώρο.. Να γραφτώ και γώ στην Ακαδημία Να κάνω μια ερώτηση σε φίλο (που δεν θα τολμήσω) Να ρωτήσω άλλο φίλο αν υπάρχει απορρυπαντικό για καρδιές Να ψάξω να τον βρω !!!! Κι ’ αυτόν επίσης (αυτός βρέθηκε!) Να έχω στην τσέπη κύβους ζάχαρη να τη φιλέψω Να φτιάξω το ομορφότερό μου λουλούδι από ζάχαρη να της το χαρίσω Να έχω ένα μποτάκι γεμάτο μέχρι πάνω γι αυτήν Να της πώ ότι οι γερο-όλυμποι ζουν πάντα στις καρδιές μας Να φτιάξω για κέρασμα το γλυκό του Να του στείλω με τα κύματα μια αγκαλια Να φτιάξω τα κεριά της Να της πώ ότι οι αγάπες μας οι αιώνιες καμιά σχέση με πράσι...

"Άκου.. σου λέω!! Μ'ακούς; (κι' εγώ...σ' αγαπώ!) Το μόνο που μας χωρίζει είναι οι λέξεις και η έννοιά τους… Πείνα για σένα είναι το στομάχι σου.. Πείνα για μένα είναι να μη μπορώ να γευτώ Τον ήλιο, τη θάλασσα, τον κόσμο.. Κόσμος για σένα είναι η εικόνα σου ο καθρέφτης σου .. Ή μικρή ψυχή σου η σκοτεινή χωρίς κανένα παράθυρο.. Γι’ αυτό δεν βλέπεις…Παρά μόνο βρίζεις… Κόσμος για μένα είναι όλα.. το καλό, το κακό, το δίκαιο, το άδικο.. Το δίκαιο για σένα είναι να επιμένεις στις επιλογές σου Γιατί φοβάσαι να παραδεχτείς ότι άδικα περιμένεις τόσα χρόνια να βγεις απ ’το τούνελ που σου έταξαν.. Γιατί φοβάσαι να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος.. (Και θέλει κουράγιο ν'αρνηθείς τα χρόνια της νιότης σου..) Το δίκαιο για μένα είναι το δικό σου.. Γιατί ξέρω πώς δεν βλέπεις, δεν ακούς.. Όμως σταμάτα να βρίζεις και να επιτίθεσαι…. Μην ακυρώνεις τον άνθρωπο… Αν δεν έχεις εσύ αξιοπρέπεια….σκέψου…ίσως έχουν οι άλλοι …." Το Σωτήριον Ετος Μέρες τ...

Αλλαγή.. Ο τρίτος Δρόμος.. Ο Λαός στην εξουσία.. Πρώτα η Ελλάδα.. Τα ψεύτικα τα λόγια…τα μεγάλα… Μεγάλα γιατί έχουν τη δύναμη ακόμα να εξαπατούν.. Δραστικά μέτρα για τους ανέργους Κουπόνια…… Έκπτωση στα εισιτήρια.. Να μη σηκώσουν κεφάλι…. Εκεί….στην ουρά…να σε κοιτάζουν περίεργα.. στο ταμείο.. Να σε λυπούνται…. Ζωή με κουπόνια… Παλιές συνταγές εξευτελισμού….. Ποιος είναι ο «κοσμάκης» Πρωθυπουργέ; Κοσμάκης!!! Φτού σας ! Και επί τη ευκαιρία:να ρωτήσω... Κουκουλοφόροι αστυνομικοί; ΕΔΕ; Τί μου λέτε!!! Μπράβο! μπράβο! Απ το χρονοντούλαπο της εφιαλτικής ιστορίας της δεκαετίας του 80 το παρακάτω: "Η ανεργία και όσα κουβαλάει , είναι καρκίνος. Είναι κρύο, είναι σκοτάδι , είναι πείνα…. Είναι η εξαθλίωση του ανθρώπου , η ταυτότητα της αγριότητας αυτών που την προκαλούν.. Σβήσε τη λέξη ανεργία και στη θέση της βάλε όλα τα παραπάνω κι’ άλλα τόσα Και τότε θα δεις… Θα δεις να ξαναζωντανεύει ο άνθρωπος της αρχής του κόσμου μ’ αρχέγονα ένστικτα . Να απλώνει το χέρι του ασυναίσθητα σαν το πιο φυσι...

Είναι κάποιες φορές που και το γιασεμί σε πληγώνει «Είτε ..βραδυάζει ….είτε νυχτώνει…» Το γιασεμί που το ’βαλες στην πόρτα σου για να σου θυμίζει.. Που σκύβεις πάνω του θαρρείς σαν σε παράθυρο ψάχνοντας να διακρίνεις φιγούρες να ακούσεις νότες και να θυμηθείς ντοπιολαλιές.. Και δρόμους.. που έτρεξες …που έπαιξες και φανταζόσουν πως σ’ αυτούς τους δρόμους η ζωή σου θα περάσει… μ’ αργό βήμα χωρίς σκανταλιές.. μαζί με φίλους που θα γελούσατε με τα περασμένα…κι’ άντε εις ανάμνηση να κόβατε μερικά τζάνερα απ ’το ξένο φράχτη. Φίλους που θα ανταμώνατε κάθε Κυριακή μετά την εκκλησία στο καφενείο-χωρίς καμιά έγνοια .. πάντα γελαστοί και ούτε κατά διάνοια γελασμένοι ..- για ούζο.. Να σε σερβίρει… λέει…. ο καφετζής και η γυναίκα του μέσα απ το τεζιάκι να φτιάχνει καφέδες να τηγανίζει καλαμάρια.. ρίχνοντας κλεφτές ματιές. πόσα ούζα ήπιε ο άντρας της. Και μετά το μεσημέρι ποδόσφαιρο.. στον νταρλά Με ψυχή… Και να το γιασεμί που στ’ ανατρέπει… με τη μυρωδιά του.. της προδοσίας άρωμα. Μεγάλωσες…. Μα δ...

Και δένδρο ..Και καραβάκι Και Αγιος Βασίλης.. Και Santa claus Και Pere Noel ...μέχρι και Λαμ Κουνγκ Κουνγκ Και Βάιναχτσμαν.. Και 'Adventskranz' και ότι θέλετε… Και δεν με νοιάζει καθόλου ποιος πρωτοέφερε το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δένδρου στην Ελλάδα (Βαυαρός είσαι εσύ και όλο σου το σόϊ) Ποιά διαφήμηση....... Κράτα εσύ την κόκα-κόλα... κι'εγώ τον Άη Βασίλη.. Κουβέντα λοιπόν περί εμπορευματοποίησης των εορτών να μην ακούσω.. Αυτή και μόνο αυτή, μας ένοιαξε... ...Τ’ άλλα όλα πάνε καλά!!! Θές καραβάκι …. Κάτσε με το καραβάκι σου ..αν σε βοηθά να ονειρευτείς! Ασε με όμως και μένα με το δένδρο μου .. Να ξαναφέρω πίσω αναμονές και προσμονές και όλα όσα πίστευα… Μπαμπούλα των ονείρων… Είδες ποτέ σου νιφάδα να μεταμορφώνεται σε νεράιδα; Έφτιαξες ποτέ σου σπιτάκι στον κήπο σου γι’ αυτήν; Άκουσες να χλιμιντρίζει ο Ρούντολφ μεσάνυχτα στον ουρανό; Κράτησες στα χέρια σου αστέρι; Όχι…. Ξέρω, μη μου λές…. Όχι στα παραμύθια, όχι στα ξενόφερτα έθιμα …… Και τι έγινε; Δεν ακολούθησες έ...