Μαϊστρα

(Τα λεφτά! ..τα λεφτά!) Γιατί την πολίτικη δεν μπορείς να την φτάσεις.. Θέλει μεράκι ρε! Να ρίχνεις με αγάπη τα υλικά και να συμμετέχει όλο σου το είναι.. Να δοκιμάζεις ξανά και ξανά και στο μυαλό σου να’ χεις τους αγαπημένους σου που θα γυρίσουν το βράδυ κουρασμένοι.. Να τους δεις όλους στο τραπέζι να ξαποσταίνουν και το πρόσωπο τους να λάμπει και να ξέρεις ότι έχεις μερίδιο σ’ αυτό.. και να μην περιμένεις ευχαριστώ γιατί έκανες το χρέος σου… Θέλει μεράκι σου λέω και νταλγκά.. και όχι συνταγές κομμένες απ το χαρτομάνι που σ’ έχει πνίξει και δεν βλέπεις μπροστά σου.. Που τις μάζεψες όχι γιατί τις ήθελες αλλά σε ξεγέλασε το CD που τις συνόδευε. Θέλει μεράκι…κι άσε τη γειτονιά να καταλάβει τι μαγειρεύεις απ τη μυρουδιά που βγαίνει απ το σπίτι σου.. πάντα ξέρει η γειτονιά τι μαγειρεύεις.. μα εσύ χρόνια τώρα τη μπλούμ φασολάδα που σου μάθανε .. τρως και βρίζεις και την «ψωροκώσταινα» έτσι δεν τη λες; Αυτήν που την ρούφηξες ,της έφαγες τα «τζιέρια» την πούλησες ξανά και ξανά γιατί το νηστικ...

το "pink"σου δεν μου ταίριαζε.... βεβαίως βεβαίως όμως σου εύχομαι χρόνια χρωματιστά φιλαράκι..

Μάθανε πως γ...ε πλάκωσαν κι οι μικρές Ολλανδέζες. Τι διαστροφή κι αυτή…. με τις γυναίκες τους! Η ολλανδέζα της φωτογραφίας ή το δάχτυλο στο μέλι έχει βουτήξει ή δοκιμάζει την παραγωγή του μπαλκονιού της..θα σας γελάσω! (η φωτογραφία: απ το Βήμα)

-Μαμά αυτά είναι τα FM; Ερώτηση ενώ κοίταζε τον Υμηττό.. -Ε! ναι! Περίπου.. ναι.. ναι.. και αυτά.. Μανία να με στριμώχνει από μικρό.. Από τότε μας έμεινε.. όπως πολλά άλλα.. Πάμε βόλτα στα FM με το παπί, η τσιγκολελέτα μέσα στο δρόμο πιασμένοι χέρι-χέρι και το στουκάρισμά μου στην κολώνα της ΔΕΗ . Τα ψέματα, οι αλήθειες, οι συμβουλές ανίδεης μάνας που το έπαιζε μεγάλη.. η monopoli που γέμιζε τα βράδια μας , η Ρηνιώ , ο Μάνος.. στα δύσκολα .. γιατί στα δύσκολα πλησιάζεις τον Θεό που σε κερνάει Εσπερινούς και Τζοκόντες -Μαμά.. αυτά είναι τα FM; Σήμερα είπα να θυμηθώ…τις ζωές των «άλλων» και των άλλων που ωστόσο άφησαν σημάδια και αποτυπώματα.. μερικά τα είπες πληγές.. μάταια αναζήτησες τον Μάξ.. και προχώρησες αποχωρώντας. Σήμερα που απ το μπαλκόνι είδες τις κεραίες του Υμηττού ..πόλη ολόκληρη.. Σαν τις πόλεις του μέλλοντος που διάβαζες στα κόμικς πριν ογδόντα χρόνια.. Γιατί τους αριθμούς και τα μεγέθη τα ερμηνεύεις εσύ.. και τα μέσα και τα έξω σαν να είναι καφές ή τράπουλα.. Οι κεραίες ...

Φυσάει δυνατά σήμερα.. Σαν να μάζευε- μάζευε... και ξαφνικά ξέσπασε. Όλοι ξεσπούν κάποια στιγμή. Πάντα της άρεσαν τα δυνατά ξεσπάσματα.. τα αληθινά της ψυχής τα ξεσπάσματα. Όλο και κάτι καταλαβαίνεις απ αυτά. Mα σήμερα μόνο ο δυνατός αγέρας ξέσπασε στ’ αλήθεια , παρόλο που φωνές προσπάθησαν να την πείσουν για το αντίθετο Δεν τις κατάλαβε.. Σαν μια ψυχρή απόφαση της φάνηκε, σαν τόσες που παίρνονται και ψηφίζονται απλώς για να δηλώσουν την παρουσία τους. Και μετά ξανά μόνοι για αυτοκριτική .. Πάντα κάτι φταίει.. Πάντα κάποιος τρίτος …για να αφεθούν οι αμαρτίες .Και τα κουκιά στάσιμα όσο κι αν τα μετράς και τα ξανά μετράς. Φυσάει δυνατά σήμερα.. Τα ξερά φύλλα και τα πούπουλα των περιστεριών αφού πέταξαν και στροβιλίστηκαν βρήκαν το δρόμο να απαγκιάσουν στα πόδια της και να κουρνιάσουν κατάκοπα. Ούτε που πλησίασε τις χαραμάδες.. Ήξερε τι θα δει. Τον τελευταίο καιρό κουράστηκε να μαζεύει θανάτους απ το μπαλκόνι . Παγωμένους, ξυλιασμένους με τα δυο τους άκρα σε στάση προσευχής. Φυσάει δυνατά...

Τα σκυλιά δεν γνωρίζουν από μάτια Δεν καταλαβαίνουν το «όμορφο» ή το «άσχημο» Δεν κλαίνε.. Απλώς νοιώθουν τα μάτια, τα δάκρυα, την ομορφιά και την ασχήμια. Έχουν διαίσθηση, καλή όσφρηση και ξέρω και μερικά που είναι προληπτικά. Και είναι για να γελάς… να γελάς, τόσο πολύ που να σου έρχονται δάκρυα στα μάτια. Ξέρω πως μετρούν σημάδια αλλά δεν αντέχουν να μετρούν μέρες.

Καλέ μου Ήσουν πάντα εκεί Μα εγώ δεν ήξερα να βλέπω Λόγια και νότες σκόρπιζες στον αέρα Μα εγώ δεν ήξερα να πετάω.. Μόνο την ερημιά σου σκεπτόμουν Γιατί και γώ το ίδιο.. Και σαν ήρθε η νύχτα Και μού’ δωσε όσα δεν είχα Πέταξα να σε δώ από κοντά Κι’ ήσουν φωτιά ήσουν Λόγος.. Και κούρνιασα ξανά στη γή και χάθηκα Πώς να πετάς μαζί μ’ Αητούς… Πώς να μιλάς μαζί τους.. Ευχαριστώ το Κορινό για τις φωτογράφίες και για το δρόμο που μου έδειξε... έν αγνοία της..