Μαϊστρα

Αναρτήθηκε από μαμούφι: "Τα ξημερώματα της Κυριακής 31 Μαίου, στις 4:50, ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού στρατού, επιβαίνοντας σε ελικόπτερα και φουσκωτά σκάφη επιτέθηκαν ενάντια στα σκάφη του Στόλου της Ελευθερίας, κάνοντας χρήση πραγματικών πυρών. Το αποτέλεσμα της πειρατικής αυτής επίθεσης, που έγινε σε διεθνή χωρικά ύδατα, 80 ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ και της Γάζας, ήταν .. Η συνέχεια εδώ Το βιντεο από τη σελίδα του πρκλς

.. Πόσο μοιάζουν οι καιροί! Τόσο , που θαρρείς πως ζεις ξανά και ξανά την μέρα της «μαρμότας» χρόοονια τώρα! Με ελάχιστες διαφορές και αλλαγές προς χάριν της ιστορίας.. ότι προχωρήσαμε.. ‘Ίδιοι δυνάστες, μόνο τα σύνορα και οι τίτλοι αλλάζουν και μας τυφλώνουν. Πνευματική αλλοίωση, χαμένη πολιτιστική ταυτότητα.. Ξανά και ξανά .. Κι εμείς επαναστατούμε σιωπηλά.. προσευχόμενοι όσο επί 40 μέρες πολεμά ο «Μωχαμέτ να πάρει»… Και όταν δούμε τα μισοτηγανισμένα ψάρια να ζωντανεύουν στη δεξαμενή θα είναι αργά… Ή μήπως είναι; Που πήγαν οι σοφοί του τόπου μας; « κακόζηλα ποιήματα, αμοιρούντα κομψότητος και χαριτος αυξάνοντα δε μάλλον του Εθνους την αμάθειαν…..» Τότε! Ναι πάντα θα υπάρχουν ανάμεσα στους λόγιους και όργανα πιστά του «Πάπα..» Οσονούπω περιμένω ξανά την παράφραση της Ιλιάδας από έναν νέο Λουκάνο που θα μας δείχνει το «παιντί» σαν Αχιλλέα σαν Οδυσσέα … « Η αμαθία θυγάτηρ της αγρίας και ωμής τυραννίδος ουδέποτε βαδίζει άνευ δεισιδαιμονίας. Η δε δεισιδαιμονία άγει λεληθότως εις την διαφθ...

!!! Τώρα φοβόμαστε!...λέμε! Και για να μη μπερδευτείς ρε! πεταλοβουτηρομπεμπέ! απάνω είμαι εγώ, ο χάχας κάτω είστε εσείς.. κιοπέκια!

Από f/b Με ενημέρωσαν . Δεν ξέρω να σας απαντήσω από κεί Ευχαριστώ όμως πολύ. Αν τελικά είναι για μένα.. και για το άσμα! • (Σε σένα ρε Μαϊστρα.... σε σένα! Οι γοργόνες δεν κλαίνε! Δεν έχουν φίλους.. Και αρμενίζουν πάντα μόνες.. Πάντα με ερωτηματικά... Χρόνια σου πολλά!) Και στον Ανώνυμο Χ 2 : Ευχαριστώ ! Τα νούμερα δεν κατάλαβα! (όπως λέμε: Γιατί γράμματα δεν ξέρω και με πιάνουν κλάματα) Τα σέβη μου...

Αποφασίσαμε μάτια μου.. μέρα του Μάη να σας θυμόμαστε, να οργιζόμαστε, να κλαίμε . Σας δώσαμε κι εσάς αυτό που σας ανήκει… Μία μέρα! Μη μου παραπονιέσαι …είναι αρκετή μια μέρα απ την «στάσιμη» ζωή μας. Τη ζωή που θα μπορούσαμε να κουμαντάρουμε μα δεν το κάναμε.. Γιατί κλείσαμε τ’ αυτιά, στο λυγμό, και στον πόνο. Γιατί δεν μάθαμε να διαβάζουμε την απόγνωση στα μάτια , γιατί δεν μας έμαθαν να ακούμε, παρά μόνο ότι μας έλεγαν.. Και δεχτήκαμε να μας κόψουν στα δυο.. και να γίνουμε εμείς κι εσείς , σ ’αυτή τη «δίκαιη» μοιρασιά νέου Σολομώντα .. Εμείς στην ασφάλεια του τίποτα, εσείς στο «έτυχε» της κακιάς ώρας της Ιστορίας, και η μάννα μας αφιονισμένη να μας κοιτά ανήμπορη όπως πάντα. Τι να διαλέξει κανείς; Τον θάνατο, ή μια ζωή ατιμασμένη, χωρίς μνήμη, χωρίς αυτό το αχ! της καρδιάς το δυνατό όπως η δική σου κραυγή που θα’ έπρεπε να μας στοιχειώνει. Μη μας λυπάσαι.. δεν αξίζει τον κόπο να θρηνούν οι νεκροί τους ζωντανούς.. δεν αξίζει τον κόπο να γραφτεί ιστορία για μας παρά μόνο για να περάσ...

Ω, Έλληνα Γράφει ένας απλός ανθρωπος Επιτέλους ήρθε το τέλος. Το μισοπνιγμένο μας κορμί βούλιαξε μια και καλή. Νιώσαμε την άμμο στις πατούσες μας και το φως μπαίνει πλέον στα μάτια μας μέσα από κυβικά αλμυρού νερού. Πολλή η αλμύρα των δακρύων μας που γέμισαν τις θάλασσες μας. Κολυμπάμε πλέον στα δάκρυα μας. Γιατί, ω Έλληνα, δάκρυσες πολύ. Ήρθε λοιπόν η ώρα τώρα που πατάς τον πάτο της θάλασσας (το μοναδικό στέρεο έδαφος εδώ και δεκαετίες) και να μην ψάξεις καμία σανίδα σωτηρίας να σε περιμένει στην επιφάνεια. Οι σανίδες βγήκαν και αυτές στο παζάρι των εχθρών σου, αυτών που σε πέταξαν στην θάλασσα όταν βάραινες το πλοίο. Σε πέταξαν ως περιττό, αυτό μην το ξεχάσεις ποτέ. Σταμάτα λοιπόν να πνίγεσαι και βάλε το μυαλό σου να δουλέψει. 50 χρόνια το είχες στην ναφθαλίνη. Μην ζητάς τώρα να βρεις τον αίτιο και τον φταίχτη. Προτεραιότητα έχει να μην πνιγείς. Προτεραιότητα έχει να μην ξεχάσεις το επαναλαμβανόμενο λάθος σου: Να επενδύεις σε θρασύδειλους. Βάλε καλά στο μυαλό σου, Έλληνα, ότι όποιος...

Η ώρα είναι και 5'.... Τελειώσατε;

Κυρία! Κυρία… Πότε είπαμε πως θα ξανά διαμαρτυρηθούμε πάλι γιατί έχω μια δουλίτσα τις επόμενες μέρες….

.. Και .. ναι! Δεν μπορώ να πώ πως χάρηκα αγάπη μου στην αρχή όταν σ’ έχασα, γιατί έχω μάθει να εκτιμώ και το παραμικρό.. το τίποτα με κάνει ευτυχισμένο. Αυτό το τίποτα, που σε κάνει να ελπίζεις …ίσως να είδε…ίσως να κατάλαβε.. ίσως να αρχίζουμε να γινόμαστε άνθρωποι.. Ναι αγάπη μου, Εγώ ο ρομαντικός , πίστεψα πως το κοφτερό σου μυαλό και τις ευαισθησίες που νόμιζα πως είχες ότι είχε έρθει η στιγμή να τα διαθέσεις για την πατρίδα σου.. Μα σαν κάθε ρομαντικός γελάστηκα άλλη μια φορά.. Δεν έχεις..ούτε τόπο ούτε Πατρίδα.. Σαν κάθε ρομαντικό, μου διέφυγαν οι κινήσεις σου, σαρκοβόρο μου, μάλλον γιατί σε είχα σε άλλη θέση και ποτέ δεν σε ταύτισα με τον γειτονικό βόθρο. Αποδείχτηκε ο βόθρος ποιο καθαρός από σένα γιατί τα σκ…ά που είναι γεμάτος φωνάζουν.. «προσοχή μόνο πιστοί προσέλθετε» Εσένα όμως άξιος ο μισθός σου.. Αν κρατήσει το πανηγύρι των εργοδοτών σου σε βλέπω πολύ «χαμηλά» ψηλά. Πρόσεξε όμως.. πάψε να βγάζεις απ τα συρτάρια σου νεκρούς για να υπερασπίσεις πτώματα.. Μα τι σου ...

.. Αν σας τρόμαξε το πλήθος, και η μεγάλη συμμετοχή παραιτηθείτε εδώ και τώρα.. Μην σκοτώνετε τον κόσμο..... δολοφόνοι…